แปลกจัง.......---->

 

 

รู้ว่าควรต้องทำยังงัย

รู้ว่าควรทำอะไร

รู้ทุกๆอย่าง

แต่ทำไม่ได้

ทำงัยได้ล่ะ

ก็เราเป็นคนธรรมดา

บางครั้งเราก็อยากทำในสิ่งที่เรารู้สึก

แม้รู้ว่ามันม่ใช่การกระทำที่ถูก

ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำยังงัย

คงได้แต่หวังว่า......

 

 

หวังว่า------>

หมู่นี้รู้สึกสับสนวุ่นวาย อารมณ์แปรปรวนจัง

ทั้งเรื่องโปรเจคแลเรื่องรอบๆตัว

เมื่อไหร่โปรเจคจะเสร็จซะที

เสร็จแล้วจะเรียนไร

สับสนจิงๆ

อยากหยุดพักอยู่เฉยๆจัง

แต่ก็คงทำไม่ได้

 

เอาเป็นว่าสู้ๆเนอะ

ฮิ ฮิ (ตกใจอะดิ) ที่บอกเลิกคือเลิกยิงดีไหมนะ

 

 

 

ปวดหัวจัง........

คิดไม่ตก

อยากเป็นนักกีฬาก็อยากเป็น

เพราะจะมีสักกีคน.....สักกี่ครั้ง

ที่มีโอกาสจะได้เป็น

โอกาสอยู่แค่เอื้อม

........แต่...........

(ทำไมต้องมีแต่)

แค่ไมมั่นใจว่า ..(ว่า)เราเองจะมีเวลามากขนาดนั้น

การเป็นนักกีฬา..ระดับกีฬามหาลัยโลก

มันคงต้องใช้เวลามากกกกกๆๆๆๆ

เพราะมันคงไม่ต่างกับการเป็นทีมชาติ

แล้วงี้เราจะเลือกไรดีอะ

ระหว่าง

โอกาส+อยากเป็น(ครั้งนึงในชีวิตที่เป็นตัวแทนของประเทศ)

แต่ต้องเหนื่อยมากๆๆๆๆๆ และเปลืองเงินมาก

หรือ หน้าที่ที่เราควรทำ และสบายกว่าข้อแรกมาก

งั้นเอาเป็นว่าลองไปคัดตัวก่อนดีกว่า

แล้วค่อยว่ากันอีกที

 

ใครมาอ่านก็ช่วยmentด้วยนะว่าเลือกไรดี

ระหว่าง

ถ้าจะเป็น

- สนามอยู่ใกล้บ้าน

- ค่ายิงแพง(แต่ถ้าคัดตัวได้จะได้โควต้ากระสุน+เป้า)

-ไม่ได้ช่วยงานที่บ้านเต็มที(จบแล้วทำงานที่บ้าน)

-วิ่งรถไปมาระหว่างไปเรียน(แถวลีลมครึ่งวัน) กับไปซ้อม(ที่หัวหมาก ครึ่งวัน)

-อาจเครียดได้พอยิงไปซักพักเพราะต้องแข่งกับตัวเอง

แต่ได้ชื่อว่าเป็นตัวแทนประเทศครั้งนึงในชีวิต และมีโอกาสได้เหรียญเพราะจัดที่ไทยและเป็นปีแรกที่มีเป้าบินบรรจุในกีฬามหาวิทยาลัยโลก

หรือ

-ทำงานอยู่บ้าน ควบกับการเรียนพิเศษภาษา

สบายและเรียนได้เต็มที่ แต่พลาดโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิต

 

ช่วยคิดหน่อยยยยยยยยยยยปวดหัวจัง

ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอะไร